Intervisie: nuttig of verloren tijd?

Het is donderdagmiddag en een zestal collega’s ontmoeten elkaar in lokaal 111. Het is tijd voor intervisie, opgezet door een aantal nieuwe collega’s. Al snel vliegen de ervaringen over tafel waarbij de eerste maanden voor de klas besproken worden. Na anderhalf uur zit de dag er op en gaan ze vol nieuwe ideeën naar huis.

Een dergelijke (verkapte) werkbespreking of uitwisseling van ervaringen kan heel waardevol zijn. Toch kan er bij een aantal deelnemers een gevoel van onvrede ontstaan, omdat er veel gezegd wordt, maar de leeropbrengst er niet altijd naar is. Als je dit een paar keer meemaakt dan kan er een afkeer tegen intervisie ontstaan en eerlijk gezegd heb ik dat zelf ook zo ervaren. Pas toen ik zelf bezig was met de opleiding voor schoolopleider raakte ik weer op een positieve manier in contact met het doen van intervisie. Maar wat houdt intervisie dan wel in?

Intervisie is een veelgebruikte methode om te reflecteren. Het kenmerkt zich door het feit dat je in een groep van gelijken je persoonlijk functioneren bespreekt waarbij je zoekt naar alternatieven.

Op het internet zijn diverse manieren te vinden om op een gestructureerde manier intervisie te bedrijven. De manier die ik nu naar voren wil halen is die van de incidentmethode.

De allereerste stap is dat iedereen heel in het kort een situatie schetst waarin hij/zij niet goed wist hoe hij/zij moest reageren, waarin hij/zij achteraf niet gelukkig was met zijn/haar reactie of waarin er iets moois gebeurde zonder dat hij/zij precies weet waarom het gebeurde.

Voor de grootste leeropbrengst is het handig dat de beschreven situatie aan de volgende voorwaarden voldoen:

  • het is actueel
  • het is onopgelost (of je bent benieuwd hoe anderen het zouden oplossen
  • je bent zelf deel van het probleem
  • het is leerzaam voor anderen

Als er een keuze is gemaakt voor een bepaalde situaties dan doorloop je een aantal fasen. Ter indicatie heb ik het aantal minuten weergegeven hoelang een fase normaliter duurt. afhankelijk van de situatie kan hier natuurlijk van afgeweken worden. de verschillende fasen zijn:

  • Fase 1: situatieschets (10 min)
    Het incident/de gebeurtenis/de probleemsituatie wordt door de inbrenger nu in detail geschetst. Mogelijke oplossingen en/of ideeën worden nog weggelaten. Hierbij is alleen de inbrenger aan het woord waarbij de rest vragen noteert die bij ze opkomen.
  • Fase 2: vragenronde (20 min)
    Nu is er ruimte om vragen te stellen ter verduidelijking. In deze fase worden alleen informatieve vragen gesteld. Het gaat om feitelijke vragen. Doorvragen en het stellen van verdiepingsvragen, maar niet interpreteren, oordelen of suggereren.
  • Fase 3: standpuntbepaling (15 min)
    De groep bespreekt de situatie en iedereen schrijft uiteindelijk een advies op. deze ronde is de inbrenger is in deze fase niet bij de bespreking aanwezig.
  • Fase 4: adviesronde (15 min)
    Iedereen deelt zijn advies/oplossing en de inbrengen noteert deze zonder hierop in eerste instantie te reageren. Wat zou je zelf doen in deze situatie?
  • Fase 5: afsluiting (10 min)
    Welk advies spreekt het meest aan en wil hij/zij gaan proberen, stel een werkplan vast. Daarnaast noteren de anderen ook wat zij van de bijeenkomst hebben geleerd.

Op deze manier verdwijnt het vrijblijvende uitwisselen van ideeën, maar kan er door iedereen ook echt iets meegenomen worden door een situatie te bespreken.
Dit is slecht 1 voorbeeld van intervisie en ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Heb je nog tips of andere leuke intervisiemanieren laat het weten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s